نگاه احمد آرام، نویسنده‌ی داستان کوتاه و رمان و نمایش‌نامه‌نویس، به ادبیات:

ادبیات برای من یک راز است. از آغاز (روزهای دبستان) که نمی‌­شناختمش اما می­‌نوشتم و مدام فکر می­‌کردم سرانجام چه خواهد شد؟ کیهان بچه­‌ها و اطلاعات کودکان آن روزها مرا می‌­رساند به پاورقی‌­هایی که در آن­‌ها اوج داستان­‌ها جادویم می‌­کرد. دقیقاً در دهه­‌ی چهل که شانزده‌­ساله بودم، یعنی در اوج اندیشه‌ی هستی­‌گرایی، همه از سارتر پی­‌روی می­‌کردند و من نیز به کتاب ادبیات چییست؟ رسیدم و خواندنش برایم دشوار بود اما توانستم به ذره‌­ای از آن راز برسم. داشتم از شانزده‌­سالگی دور می‌­شدم که ساموئل بِکِت گُل کرد؛ ادبیاتی دور از دست­‌رس و نافهمیدنی. همین هم باعث شد تا بِکِت را دوست بدارم چراکه هرچه بیش‌­تر می­‌خواندم کم‌­تر می‌­فهمیدم و این لذتی را به من منتقل می­‌کرد که هرجا می­‌رفتم در انتظار گودو با من بود، هم‌­چون کودکی که داشت در آغوشم بزرگ می­‌شد، با زبانی گنگ و انتزاعی. از آن پس بود که تمامیِ راز ادبیات را در آثار بِکِت پیدا کردم چراکه انسان نیز جزوی از همین راز بود. با این­‌همه، اگر به­ طور مطلق بدانم ادبیات چیست دیگر ادبیات برایم حلاوتی نخواهد داشت. پس می­‌گذارم ذره­‌ای از آن راز مقدس تا هنگام مرگ با من بماند.

 

گفت و گوی کامل را در دوماهنامه شماره ۲۵ بخوانید.