ادبیات، آموزگار زبان و جهان

نوشته: بهاره محمدی ­نسب

جوزف کنراد[۱] معتقد است ادبیات مقام بسیار والایی دارد زیرا پایا و پنهان است، دیدنی نیست اما احساس می­ شود و قلب را لمس می­ کند و جذب ادراک می ­شود. او می­ پندارد که انسان در جامعه به کارهای روزمره مشغول است و هنگامی که برای لحظه­ ای به اطرافش می ­نگرد، در فاصله یک نفس، لحظه ­ای مکث می­ کنند و نگاهی می ­اندازد! آهی و لبخندی! نگاهی به اطراف، به شکل­ ها، رنگ ­ها، طلوع خورشید، سایه­ ها. این مکث هدف ادبیات است، دشوار و ناپایدار، فقط برای عده­ ای اتفاق می­ افتد و باعث می ­شود انسان در اکنون زندگی کند. (بیشتر…)